I 1991 sitter en 18 år ung en, redd, på et slitt, trist venterom på gamle Rikshospitalet i Oslo

Livet er blitt et såpeglatt stykke med 2 nyrer som gav opp

I en liten, gul, notatbok skriver han 4 ord ved siden av rekker av resultater av blodprøver

Leve, ikke bare overleve!

Fremdeles er de enkle orda min guide gjennom dager som kommer til meg

De fine
De vanskelige
De vonde

Uansett

Pust inn, pust ut… Lev!

— — —

I takknemlighet til pappaen min, som lånte meg ei nyre 9/9 1991.