Leve, ikke bare overleve

I 1991 sitter en 18 år ung en, redd, på et slitt, trist venterom på gamle Rikshospitalet i Oslo Livet er blitt et såpeglatt stykke med 2 nyrer som gav opp I en liten, gul, notatbok skriver han 4 ord ved siden av rekker av resultater av blodprøver Leve, ikke bare overleve! Fremdeles er deFortsett å lese «Leve, ikke bare overleve»

Du må vera kvar dag

Du må vera kvar dagAksle børa som krev degBera dine staur av dårlege valgTrakka småsteinane i skoa frå feilstega du sette Du må vera kvar dagMøta opp i ditt eige livRetta ryggen so rak du berre maktaGjera panna hard mot tankane som sleggeslår motet ditt Du må vera kvar dagVelga leva, ikkje berre overlevaRomma degFortsett å lese «Du må vera kvar dag»

Lang er stien du går til nær

Lang er stien du går til nærKort er vegen du køyrer til fjernHøgt flyr du med vonaDjupt stuper du med sorgaTrua driv deg framTvilen bygger fartsdumparKjærleik gjev romTrang er fryktaFred overgår all forstandTankar kan likevel fengsla fridomen – fort, fast, frektMen uansett kor mørkt mørker møte degDør det, ja, sprekk som trolla, i lyset

Trua mi er for tirsdagar no

Trua mi er for tirsdagar noMandagar er altfor håpefulleSøndag full av tømde ord i tynn luftOnsdagar veit verken fram eller tebakeTrasig er torsdag, men den tåle meg – ja, deg medFredagar er som tapt for tanken,- ja den draumen om ei kvardagsnær kyrkje på Meisterleg vismed Han dei kalla «storetar og vindrikkar», ven av «tolleraFortsett å lese «Trua mi er for tirsdagar no»